Biografia Juliusza Słowackiego

Juliusz Słowacki urodził się w 1809 roku w Krzemieńcu. Ojciec Słowackiego- Euzebiusz, był profesorem na Uniwersytecie Wileńskim, gdzie uczył poezji i wymowy. Matka, Salomea, zajmowała się domem i opiekowała synem. Mając 5 lat Juliusz stracił ojca- kilka lat później Saloema wyszła za mąż za Augusta Becu i wtedy cała rodzina przeprowadziła się do Wilna.

Firma szkoleniowa Techom oferuje kurs na pracownika zabezpieczenia technicznego.

Sam Słowacki studiował prawo na Uniwersytecie Wileńskim, zresztą to właśnie tam poznał swoją pierwszą miłość- Ludwikę Śniadecką. W tym samym czasie zaprzyjaźnił się on też z Ludwikiem Spitznaglem, który parę lat później, mają zaledwie dwadzieścia dwa lata odebrał sobie życie. Wydarzenie to miało ogromny wpływ na zachowanie Słowackiego i jego późniejsze dzieła.

Słowacki ukończył studia w 1829 roku i z Wilna przeniósł się do Warszawy, gdzie zaczął pracę w Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu. Kiedy wybuchło powstanie listopadowe Słowacki postanowił wyjechać z kraju. Emigracja w znacznym stopniu wpłynęła na poezję Słowackiego, który zaczął pisać wiersze patriotyczne by w jakikolwiek sposób walczyć z zaborcą. Najbardziej znanymi dziełami z tego okresu są głównie: Hymn. Smutno mi, Boże i Oda do wolności.

Rok 1831 jest rokiem, gdzie Słowacki rozpoczął swoje zagraniczne podróże. Zacząwszy swoją przygodę w Londynie, Juliusz przez pewien czas zatrzymuje się w Szwajcarii, gdzie zachwycony naturą przeżywa kolejne miłostki- tym razem jego obiektem westchnie staje się Maria Wodzińska. W tym czasie spod pióra Słowackiego wychodzą teksty jak Lambro i Godzina Myśli. Następnym przystankiem na trasie poety jest Paryż gdzie został napisany i wydany dramat, który był cegiełką Słowackiego w walce o wolność ojczyzny a także polemiką z Adamem Mickiewiczem- Kordian.

Po roku 1836 Słowacki rusza w kolejny wojaż- stawiając tym razem na kraje Bliskiego Wschodu. Na jego trasie znajdziemy Grecję, Egipt, Syrię i Jerozolimę. Po powrocie do Francji pisarz spisuje myśli co następnie skutkuje wydaniem dzieł jak Podróż do Ziemi Świętej z Neapolu czy Ojciec Zadżumionych.

Wracając do Paryża Słowacki zahaczył tymczasowo o Florencję, gdzie napisał poemat Anhelii i Poema Piasta Dantyszka. Tym samym jest to kres jego podróży poza granice Francji.

W stolicy Francji pisarz podejmuje współpracę z polskimi kołami patriotycznymi. Dzięki kolejnym wydawanym dziełom zyskuje on na popularności. Najważniejsza dzieła wtedy to Mazepa i Lilla Weneda. Chociaż talentowi Słowackiemu nie brakowało, wciąż pozostawiał w cieniu Mickiewicza z którym zdarzyło się mu stawać w pojedynkach na improwizację. Są to też czasy kiedy serce Juliusza zdobywa kolejna kobieta, tym razem Joanna Bobrowa.

Paryż to też okres, gdzie Juliusz angażuje się w działalność Koła Sprawy Bożej. Co prawda, szybko rezygnuje z członkostwa jednak wpływ na Słowackiego tego miejsca widać w jego dalszej twórczości.

Rok 1844 rok to początek mistycznego okresu twórczości Słowackiego- Genezis z Ducha czy Król-Duch to owoce dokładnie tych czasów.

W 1848r w ojczyźnie Słowackiego wybucha Wiosna Ludów. Słowacki mimo gruźlicy płuc postanawia się wyjechać do Poznania, by tam wziąć udział w walkach. Dotarł do Wrocławia gdzie spotkał się ze swoją matką jednak później został deportowany z powrotem do Francji.

Słowacki nigdy więcej nie opuścił już Francji. Rok później gruźlica rozwija się do tego stopnia, że w 1849 roku Słowacki umiera. Początkowo pochowany w Montemarte, po czasie jednak jego prochy zostały przeniesione do Polski gdzie osiemdziesiąt lat po śmierci Juliusz spoczął u boku swojego dawnego rywala- Adama Mickiewicza.